
Magnolia
Aan het strand van de Filipijnen speelde ik op het hete zand als jong meisje. Ik was pure en open en ik was me van geen kwaad bewust, gevaar kende ik niet. Ik kende alle mensen van het eiland en ik was gewend om de mensen te vertrouwen, die ik ontmoette. Spelen, zingen en genieten van de golven, het kon en het mocht allemaal en de koning van dit eiland was mijn vader.. die mij vol liefde met mij verbonden was. De golven waren heerlijk en ik kon zwemmen als de beste. Met mijn natte zwarte haren en sterke tanden, wond ik de mannen om de vingers, zonder er erg in te hebben wat er werkelijk speelde. Ik had geleerd wat respect was, ook bij het sexuele gemeenschap werd er respect getoont en was er geen machtspel aanwezig, alleen maar spel. Hier werd ook heel natuurlijk over gedaan. Het was een deel van het samenleven.
Ik merk dat ik daar iets heb meegemaakt dat mijn lichaam onrustig heeft gemaakt.. Een trauma dat ik in mij draag, maar waar ik zo moeilijk bij kan komen. Als het warm wordt gaan mijn voeten gigantisch opzetten en zit ik vol met vocht, die niet weg wil stromen. Verschillende medicaties hebben niets uitgehaald. Zwachtelen van benen resulteerde voor mij met blaren onder mijn voeten en pillen, daar ben ik geen voorstander van. Ik zorg dat ik mijn nieren actief hou, maar ook dat het doorstromen kan en nu ben ik ook intensief bezig om mijn voeten meer aandacht te geven.. Ik zal open staan om te ervaren wat mijn lichaam te vertellen heeft. Ik open mij zelf om die kracht en bewustzijn toe te laten.
Afgelopen dagen ben ik mij er van bewust dat er iets in mijn lichaam reageert op golven.. het ruizen, de beweging.. het maakt me schoon.
Ik ga naar de Filipijnen, ik ben uitgenodigd door een paar die daar is gaan wonen. Dit kan voor mij een opening geven om deze ervaring van weleer in mijn systeem te laten doorstromen.






Recente reacties